Julaftå kan komma ganske fort på kjerringå. I hvert fall denne kjerringå. Og denne Julaftå.

I dag skrive eg 22. Desember. Det betyr at der e 2 dager igjen, og eg har så vidt fonne fram adventskransen. Og så har me spist ribba. Og sild. Og i går fekk me pinnakjød av mor og far. Eg pleie å pynta julatréet litla julaftå, men siden me reise te Spania i mårå, sleppe eg jaffal det. Svigermor får låna julatreet i år. Dette året (eller e det neste år?) begynne me å tjena penger på at me kjøpte plastikktre :-).

Pakkene har begynt å ramla inn i huset, og någen har fonne veien ud. I siste liten.

Bilde e fra i fjor, før me fant vateren.

Itte smellen i fjor, e der någen ting så går litt treigt. Ganske mange ting går litt treigt. Faktisk nesten alt. Går litt treigt. Og det e ikkje bare meg. Konsekvensene av ein smell kan ver smittsomme, har eg nå erfart. Julakortå glimre med sitt fraver i år óg, så dette brevet får ver et plaster på såret te alle dokker trofaste julakortsendere, som bidrar te økt dårlig samvittighet 😉

2016 har i gronnen vært et godt år for oss, sjøl om Rampevilla ikkje e påbegynt ennå. Me har passert 3-årskrisen med god margin, og det kan se ut som me får 2017 samen óg. Me trives egentlig ganske godt samen, i den litle leiligheden, har me fonne ud…

Når me planla Rampevilla, hadde me tri onger så sko bo der samen me oss, og nå har me ca. ein og 1/4. Trenge me så stort hus…?!

Men nabovarslene e gjennomført, og søknaden ligge nå inne hos kommunen, tror eg, så me får se ka me gjørr når me får byggetillatelsen. Foreløpig har me hatt nok med oppgradering av det huset me bor i. Nordsiå har fått nye isolasjon, kledning og maling, og me har fått nytt inngangsparti med nye dør. Nå går det an å både åpna og låsa dørå, og det syns me e kjekt.

I løpet av 2016 fekk me tildelt 40 kg ekstra kroppsvekt fordelt på familien. Theodor tog ett, Emelí tog 2, Tore tog ca 10, og eg blei vinnaren og fekk resten. I 2017 ska de gis vekk te någen så trenge de merr. Theodor får beholda sitt.

Emelí e den så e mest effektive hjemma hos oss. Rett før høstferien bestemte hu seg for å skifta skole! Å flytta fra Steinerskolen te Hinna ungdomsskole har for henne på mange måder vært  fantastisk, men óg ekstremt utfordrane. De lere någen andre ting, i en aen rekkefølge og på ein aen måde, men den ballasten hu har fra Steinerskolen komme hu te å ha nytte og glede av resten av livet. Hu har lert å tenka sjøl, og der e mange kloge tanker i det håve. I tillegg spele hu i «Suser i sivet» på teateret, og så har hu konfirmasjonforberedelser. Travelt!

Theodor tar livet med knusande ro, uansett kor travelt der e rondt han. Han nyde ennå kverdagen på Steinerskolen, og har blitt hekta på Sjøspeideren på fritiå. Håbe at de kan klara å ler’an at klokkå går heila tiå, ikkje bare av og te.

Caspar og Tonje har i løpet av dette året flytta fra Oppegård te Stavanger. De slapp å havna i NAV-statistikken, og har etablert seg med nye, gode jobber, nytt hus og nye bil. Bekymringen har satt seg hos meg; eg syns eg e for unge te å bli farmor ennå. Og far syns han e for unge te å bo med ei oldemor. Håbe de tar hensyn.

Johan og Oda har óg kjøpt seg sitt eget rede, og de flytta inn i splitter nye leilighet i Slemmestad i August. Johan har fått sikkerhetsklarering, og holde på å potle og snekre litt hos kongen å di. Det betyr at me kjenne någen så kjenne någen så e i Se og Hør av å te. Det e litt stas! Oda e godt i gang med lerar-utdanning. Godt at der ennå e någen så vil trø te for de kommande generasjonene! Kudos!

Sondre går i disse dager og vente på svar på ein fagprøve han har hatt, og hvis han har bestått kan han gå opp te fagbrev i bilmekanikk (hette det det?). Han har fått beskjed om at svaret komme før eller itte Jul. Merr konkret kan det vel ikkje bli?! Me e jaffal jysla spende! Ellers drive han óg å spare te egen bolig.

Håbe me.

Henrik e godt i gang som lærling i snekkerfaget, og han trives godt på jobb. Han e blitt norgesmester i finn.no, men har ikkje tårt å bevega seg ut på boligmarkedet ennå. Det e nok behageligt å ha mor for seg sjøl ei lidå stond, itte at de andre har flytta ut, tenke me 🙂

Her e de me klarte å samla før Jul. Hadde me fått med de tri siste og, så hadde det vært akkorat som et gjennomsnitts klassebilde. 

Udenom alt dette, så går jo meg og Tore rondt å tenke litt på verdier å sånn. Ka e viktigt? Koss vil me leva dette livet? Kor stort hus vil me egentligt ha? Ka vil me bruga tiå vår på?

Der e ganske mange viktige spørsmål som me satse på å bruga 2017 te å finna svarå på. I tillegg har me jo både konfirmasjon og 50-årsdag (!!) neste år! Og kanskje til og med bryllup?! Ska se me får nok å henga fingrane i sjøl om Rampevilla kanskje blir utsatt ei stond te 🙂

I mårå tar me med oss Caspar og Tonje for å feira Jul på spansk vis. Eg håbe at ei uga i et litt varmere klima kan bidra te å klarna tankene litt. Eg tenke jaffal bedre i Spania!

GOD JUL, og takk for det gamla!!

 

Du leste kanskje om sommerferien vår i fjor? Kanskje har du det friskt i minnet? Det har eg; Eg har vært syge siden! Eg e heldigvis på bedringens vei nå, og begynne så smått på jobb igjen i August. Så nå tar me ingen sjanser; me reise på kver vår ferie! Ingen sure miner, ingen relasjonelle kriser, bare ein praktiske måde å løysa någen av de utfordringene et voksent (ganske vellfungerande ittekvert faktisk!), «mine-og-dine-unger-forhold», kan ha.

Både Tore og eg får på denne måden oppfylt kvert vårt ønske. Der e mange par og familier så drar på ferie med forventninger i kver sin ende av ein skala. Forventninger som ikkje nødvendigvis har blitt snakt om, me bare tror at «sjelevennen min sikkert vil det sama så meg (og ongane mine)!» Der e derfor flerne enn meg så komme hjem fra ferie, ennå merr slitne enn når de dro. Me har nå tatt konsekvensen av dette, og valgt å få oppfylt våre egne drømmer og ønsker. Kver sin EGO-trip! Vinn-vinn!

Eg har tatt med meg de to minste te Spania, og Tore har reist på Vespa-tur i Europa. Eg vil ver i ro på ein plass, lenge, og eg har det fantastisk hvis der e sol, varme, strand, basseng, Tapas og Sangria, og hvis ongane har det kjekt. Tore vil loffa rondt fra by te by på sin Vespa. Forstå det den så kan. Eg forstår det ikkje, men eg akseptere. Og respektere! Og eg syns til og med at det e litt kult!  De relasjonelle krisene konne fort komt, hvis den eine hadde krevd at den andre sko ver med i den eine sin drøm!

Nå har me vært avgårde i ei goe uga, på kver vår ferie, og heldigvis begynne savnet å melda sin ankomst. Det hadde vært kjipt hvis der ikkje va savn! Eg har begynt å senda screen shots av billige flybilletter fra Milano te Alicante, for eg tror at han nå e rondt omkring Gardersjøen ein plass, altså i nærheden av Milano når du har motorsykkel. Men i og med at Tore ikkje ser så godt lenger, så e det for det fyssta ikkje sikkert at han e med Gardersjøen. Han kan ha lest feil på kartet (ref: turen te Vegårdshei!). Den einaste indikasjonen på at han e med Gardersjøen e at badevannet ikkje smage salt. Og for det andra e det ikkje sikkert han ser ka så står i meldingene mine? Der e jaffal ingen indikasjon på at der e bestilt någen flybilletter.

Eg tenke jo at det hadde vært den ultimate kjærlighetserklæring hvis han plutselig stod på dørå her. Men så e jo eg dama (les: har høge forventninger te maen). Og så e eg impulsive og spontane av natur. Eg endre LETT retning, hvis der e någe aent så friste merr, og då forvente eg jo at Tore og gjør det. Men Tore – han bestemme seg for någe, og så går’an for det! Uden å tenka på å endra retning; «Dette bestemte vi oss for, jenta mi. Savnet var jeg forberedt på, og nå er der bare tre uker igjen!»

DAH!

Plutseligt sidde eg her med forventninger alligavel. Urimelige tanker om at det e det minsta i verden å komma seg fra Nord-Italia te midt i Spania hvis du bare vil det nok. Der går jo både båd, tog og fly?!

Og så må eg ta meg i det! Eg sidde jo her med ein forventning a om at han ska bryda sin lenge planlagte ferie, for å tilfredstilla mitt spontane behov for at han ska komma innom Costa Blanca i et par dager. Kor gale e’kje det?!

Eg tar meg i nakken, og kjenne at eg får en litt sånn flaue smag i monnen. Skjerp deg, jenta! Me avtalte jo dette. Me snakte om forventninger, og blei enige om at dette va lurt. Og det va det! Det e lurt å kjenna litt på ting – på avstand. Det e lurt å gi seg sjøl muligheden te å savna av og te!

Nå ska eg bruga resten av ferien te å nyda! Eg ska nyda at eg e så priviligerte at eg får lov te å ver i Paradis i 4 uger med ongane mine. Eg ska nyda at Tore har fått oppfylt sin drøm om å kjøra Vespa te Italia (og tebage, stakkars ;-)). Eg ska nyda at eg e friske, og kan begynna på jobb igjen når eg komme hjem. Og så ska eg nyda at eg har ein å savna! Ein så ikkje kreve at eg e merr enn det eg e. Eg ska nyda at eg elske denne friheden. At me ikkje forvente ting av kverandre heile veien.

Og så ska eg nyda tanken om at når me e hjemma igjen, så begynne me for alvor å planlegge Rampevilla. Nå e me friske nok! Det bler stas!!

 

 

 

 

 

 

Eg hjelpe Theodor med matteleksene. Han går i 5. klasse, så det burde gå greit. Itte ein time – og vel så det – med dividering, multiplisering og subtrahering, oppleve eg at eg e på ein mental vandring i prosentregning. Det handle gradvis om mitt eget energinivå, og eg tror eg e på 1%. Max.

Men det e akkorat nå. Mattelekser har aldri gitt meg energi.

Tidligere denne ugå har eg veksla mellom å ha 80%, 50%, 30% og 10% energi, og eg tenke det sikkert e bra med variasjon?! 1% energi heila tiå går dårligt, men det gjør jo 100% og i lengden??

Eg har ikkje hatt energi te å dela så møje de siste ugene, så det har skorta på både blogginnlegg og planlegging av hus. De eg dele mest med for tiå e fysioterapeuten og psykolegen. Men så tilbringe eg vel ca 40% av tiå mi samen med de, så det e naturligt at de får den styste prosentandelen med informasjon og.

Det så e bra då, det e at av og te – någen ganger – kanskje 60% av tiå, så tenke eg at dette går den rette veien. For 8 uger siden så hadde eg aldri merr en 55% energi. Nå kan eg ha heilt opp mod 80% energi. Men bare 20% av tiå. Og siden 80 + 20 = 100, så love jo dette godt 🙂

Någen så kjenne någen så konne tenkt seg ein jobb som ekstahjelp i matte?

Det e ikkje bare-bare å springa på ein vegg i høgt tempo ska eg sei deg! Det har ittevirkninger! Stress kan leda te mange ymse tilstander, hvis me ikkje tar signalene på alvor på et tidligt tidspunkt. Det gjorde ikkje eg.

De siste ugene har eg følt meg, og oppført meg, som et psykologisk lappeteppe. Følelsene hoppe fra kjeller te 10. etasje på et millisekund. Eg kan ver meg sjøl på mitt beste; sidda på toppen av verden og dingla med beinå, og i neste sekund sidde eg i fosterstilling og riste; ein reaksjon udløyst for eksempel av at eg må forholda meg te et klokkeslett. Eller at eg ikkje får sova.

Derfor har eg udsatt dette lenge, og eg har lurt på om eg sko udsetta det litt te. Det legge press på oss som husbyggere hvis eg seie det høgt, og press e ikkje mi sterkaste sia om dagen.

Samtidig e det jo på grunn av Rampevilla at denne bloggen finns, og det hadde jo vært merkeligt om der aldri va ein form for udvikling?!

Derfor har eg bestemt meg for å sei det nå. På et eller aent tidspunkt må det ud uansett. Eg har bestemt meg:

Me har fått tegningene!!

Og de e nesten perfekte!!

FINT??!!!! 🙂

Eg har lovt at eg ska fortella om alle problemene så oppstår onnaveis, og det har eg tenkt å holda. Når eg lovte det, hadde eg vel ikkje tenkt at problemene sko begynna på dette stadiet…… Selve husbyggingå går jo faktisk foreløpig på togskinner, men det kan selvfølgeligt ha någe med at me ikkje har begynt å bygga ennå? Møje muligt.

Eg, derimot, har ingen togskinner onna beinå så vidt eg kan se. Her e dårr hålka. Men det e dessverre og ein del av historien.

Der e mange i min situasjon. Eg vett at eg ikkje e den fyste så har gått på ein smell. Og heilt sikkert ikkje den siste heller! Og når eg fekk avkrefta ME og kreft, visste eg at der e store sjanser for at dette går øve på et tidspunkt. Det e jo bare stress, liksom….. Kroppen og psyken forlange en pause. Sånn e det….

Me tar det sånn så det e, jobbe oss sakte men sikkert framøve, litt i blinde for min del, og så kan det tenkas at det tar litt lenger tid enn me planla i tomtekjøps-rusen.

Og «tid» e vel det essensielle her. Det e jo på grunn av tidsklemma og tidspress øve lang tid at eg har havna i den tyfonen eg befinne meg i. Verden går for fort for meg, har eg konstatert. Eg satse på innleggelse uden returbillett, hvis der bler søndagsåpne butikker. Det e nok dråben for meg.

Hadde eg visst at eg klarte å ver der i merr enn to timer og ett kvarter, uden urban-abstinenser, så hadde eg heller kjøpt et lide tømmerhus i ein skog i Telemark. Et lide koseligt hus, uden TV og internett. Bare sol, gras og trer, og grønnsåbe-lukt. Ingen insekter eller hoggorm, selvfølgeligt! Bare velstand. Der tror eg at tidsbegrepet hadde fått ein aen lyd. Heilt te eg møtte veggen der og. Av kjedsomhet.

Nei, ein middelvei e vel å ta tag i det me har, og bruga litt merr tid på det, sånn at det blir lystbetont. Eg trenge ikkje ennå et «MÅ»-prosjekt.

«Slow-villa» passe meg ganske godt.

Eg har hatt ein facebook- og blogg-pause, fordi eg tog sats og sprang rett i ein murvegg for et par måneder siden. Eg blei anbefalt å ikkje springa så fort; «Det smelle snart!» sa di. Men eg hørte ikkje itte. Eg sprang så fort eg konne, og traff veggen med et brag! Itte det gjekk eg merr eller mindre i koma.

For å komma ovenpå igjen tenkte eg at det kanskje konna hjelpa med litt sol og varme, og siden me oppleve lide av det i vår verdensdel for tiå, bestilte me ein tur te Kroatia. «Kanskje de har energi der?» tenkte eg.

Me bestilte flybilletter te Tore, meg, Henrik, Emeli og Theodor (de tri yngste ongane), pakte badetøy, pass og et visakort, og tenkte at me konne ta ting litt på sparket når me kom ner. Badetøy, pass og et visakort får akkorat plass i 5 king size kofferter, og 5 ryggsekker i håndbagasje-størrelse.

Me leide ein stasjonsvogn på flyplassen mellom Split og Trogir, klemde bagasjen inn i bagasjerommet, og reiste på loffen. I 35 varmegrader, klokkå 8 om kvelden, roda me oss inn i Split, kor me hadde bestemt oss for å tilbringa natt 1. Eg tror ikkje at eg någen gang har opplevd ein by som e merr stress å kjøra i enn Split. Og mens me leida, va der ikkje på någe tidspunkt tvil om at ongane lurte på om me va framme snart, og om de konne få is. Så langt va «prosjekt avslapping» relativt mislykka.

Ei nått og tri is kver ittepå, reiste me videre nerøve «Makarska Riviera». Me fant ein trivelige leilighet i «Baska Voda», og det va omtrent på dette tidspunktet me oppdagte betydningen av begrepet søskenkjærlighet: «Au! Hu slo meg i armen!» «Han seie eg e ein dritsekk!» «Hu gjorde det fysst!»

Og så: «Koffor kan eg ikkje få is te kvelds?» «Mamma?! Mamma??! MAMMA!!!!!» «Korfor e det ikkje greit at eg bade med håve ner og beinå i vêret i 5 timer i strekk? Eg har jo snorkel?!» «Kan eg få ditt?» Kan eg få datt?» «ÅÅÅ! Den dingsen de har i den boden der har eg ønskt meg heila livet!! Og den! Og ikkje minst den!! DEEEN har eg ønskt meg aller mest!»

Hvis eg hadde lide energi og korte lunta før eg reiste, så va an jaffal brent opp nå.

Me klarte innimellom å fokusera, og me hadde hørt at Tucepi sko ver et fint lide sted, så itte tri dager i Baska Voda dro me videre te denne perlen, rett sør for Makarska.

Udsikt fra balkongen tatt med mitt kamera:

Udsikt fra balkongen tatt med Tore sitt kamera:

Gemyttene va nå redusert te relativt avslappa, og eg tror me pusta med magen i omtrent 22 timer før Tore utbrøyd: «Hvor er nøkkelen til leiebilen?»

Både bilnøkkel og någen penger va vekke fra strandå itte ein kort avkjøling i sjøen. Det kan jo diskuteras om 30 grader kvalifisere te avkjøling, men det va det me hadde. Siden eg e den av oss som har lettast for å fiksa ting på engelsk, så tilbøy eg meg å ordna opp. I mitt håve sko eg bare gje beskjed te bilutleien og te forsikringsselskapet, og så sko eg tebage på strandå. «Bare bad litt te med ongane du, så komme eg snart tebage» smilte eg te Tore.

Den gang ei!

Ein representant fra utleiefirmaet kom fra Makarska for å få alle detaljene i forsvinningsnummeret, og før eg visste ordet av det hadde eg en avtale om å møda på politistasjonen innen kun kort tid.

Å komma inn på politistasjonen i Makarska, e akkorat som å komma inn i ein film fra gamle Sovjetunionen. Uniformene, møblene, maktdemonstrasjonen, usikkerheten. Eg tenkte eg sko inn å fylla ud et skjema i skranken, men de gjør det på en aen måde i gamle Jugoslavia. 4 timer med kryssforhør, i 40 varme – for ein bilnyggel og någen Kuna! I Norge hadde me fylt ud et skjema i skranken, og så hadde me hørt at de krølde skjemaet og henla saken idet me gjekk ud dørå.

Her va det ikkje snakk om ett skjema! Minst 30 sider med dokumentasjon blei printa ud på ein printer fra 19-pil-og-bue. Og eg satte navnet mitt i blått blekk på alle. På Kroatisk. Eg takkte nei te å komma tebage te ein eventuelle rettssag!

Me fekk omsider nye bilnyggel, og tog oss et par sight seeing-turer siden me alligavel hadde bil. Ein gang te ein madbutikk, og ein gang te ein fjelltopp som låg 1762 m.o.h. Sistnevnte va mest nervepirrande. Når fjellsidene e loddrette, og de har bygd veier som oppleves som provisoriske langs fjellsidene, veier som e ca 2 meter breie og nesten uden autovern, og du kan se at hvis du e uheldige så ramle du någen hondre meter….. Då e det ganske ubehageligt å møda ein bil så komme i motsatt retning….

Itte ei goe uga i Tucepi va det på tide å tenka på at me sko hjem snart. Me pakte badetøy, pass, visakort, mine og dine onger, og satte kursen nordøve igjen. Denne gang te Omis.

Ingenting i Omis blei som planlagt. For mye sukker og for lite søvn hos någen av de yngste gjorde at det va naturligt å testa grenser, te langt øve grensen for oss andre. Det blei ein test på kor sterke me voksne e som personer, og ikkje minst som par.

Me vant. Men me va nerkjørte. Så nerkjørte at når me kom te siste stoppested før hjemreise, Kastel, et lide tettsted sør for flyplassen, og me hadde begynt å flytta ront på ting i koffertene for å unngå overvekt, så oppdagte me at passene våre hadde blitt igjen i et skab i ein leilighed i Omis.

I situasjoner som kan oppleves som kritiske, går eg ofte direkte inn i ein: «ka e det versta så kan skje?»-holdning. Når eg flyr, for eksempel, e det versta som kan skje at flyet ramle ner og at eg må kjenna på frykt heilt te eg svime av eller dør av det. Det gjør vondt! Når eg kjøre bil oppøve ei bratte fjellsia, e det versta så kan skje at bilen ramle ner og at eg må kjenna på frykt heilt te eg svime av eller dør av det. Det gjør og vondt! Når bilnyggelen e vekke, e det versta så kan skje at me ikkje har bil i någen dager. Det e greit! Når passene ligge i Omis kvelden før hjemreise, e det versta så kan skje at me må utsetta hjemreisen og at det kan kosta någen ekstra kroner. «Nema problema!» hette det på kroatisk.

Men for någen av de andre i reisefølge va dette kritisk, og himmel og jord blei satt i bevegelse for å få passene på plass. Siden det koste ein arm og ei skjorta med taxi i Kroatia, fekk me et generøst tilbud fra ein onkel i familien me leide rom hos. Han sko kjøra te Omis å henta passå for et møje mindre beløp enn det ville kosta å kjøba nye flybilletter. Me konne bare gå på den lokale restauranten og kosa oss med kveldsmad, og et kveldsbad. Nema problema!

Me hadde goe mad med goe vin te, og symde de siste tagå i Adriaterhavet for denne gang. Fornøyde tusla me hjemøve, og blei møtt i innkjørselen av någe så minde mest om hysteri. Turistsjefen i Omis hadde bestemt at onkel ikkje fekk udlevert passå alligavel. Me måtte reisa sjøl.

Siden me hadde drokke vin, sko onkel kjøra oss te Omis. Eg hadde bange anelser om koss det kom te å gå når eg satte meg inn i bagsede på bilen, men hadde eg visst det heilt sikkert så hadde eg lagt ner veto på å udsetta hjemreisen. Onkel prusta og peste som ein okse i dødskamp, og han hadde null kontroll på bilen, fra og med inni innkjørselen. Hvis han hadde lappen i det heila tatt, så har han bestilt an på postordre. I tillegg va an nesten døve, så der va ingen respons når me forsiktigt forklarte på internasjonalt at han godt konne ta livet med ro – mens han hadde det.

Eg hadde direktekontakt med de høgaste makter så finns mens me suste avgårde, delvis på motorvei og delvis på svingete trange veier langs Adriaterhavet. Eg har aldri bedt så møje, på så korte tid før. Med 120 km/t (og denne gang overdrive eg ikkje!), kjørte han slalom mellom de andre bilane, og stort sett låg me 20 cm bag bilen foran. Hadde der vært ein te idiot på veien denne kvelden, så hadde ongane såde aleina i Kastel uden pass. Lenge.

Nervene låg som et kjokt lag udpå huden når me kom fram, og det e ikkje te å stikka onna ein stol at det gjekk udøve turistsjefen i Omis. Han hadde temperament han og, så heldigvis va Tore med, ellers måtte eg nok ha henta passå på politistasjonen.

Med reisedokumentene i håndå sluntra me ud i bilen igjen, og for fysste gang siden me traff an, smilte onkel. Nå fekk me gehør for at det gjekk an å ta det litt roligt, og han på si sia va kjempefornøyde med sine egne kjøreegenskaper. Me hadde tross alt rokke fram te turistbyrået før de stengde!

Flyturen hjem gjekk óg bra, og nå e me hjemma! Eg har ikkje vært så rolige og så avslappa på mange uger, som eg e nå.

Nå glede eg meg te å, sakte men sikkert, komma tebage i jobb, og inn i kverdagen igjen. Det ska bli akkorat som å ha ferie. Håbe der regne.

RampeVilla ligge ennå på tegnebordet, så me har fremdeles tid te å reisa litt i helgene. Denne helgå va me i konfirmasjon i Vegårshei, og konfirmanten sin mormor Inger, hadde vært så generøse å låna oss hyttå si som låg bare någen kilometer fra festlokalene. Hu sko til og med rei’ opp senger te oss, så me slapp å ha med sengtøy! Og hu hadde vært på hyttå med rondstykker og mad i kjøleskapet. Smask!

Kjetil, Tore sin bror og far te konfirmanten, hadde tilbudt seg å eskortera oss te hyttå, for det va visst litt kronglete å finna fram. Tore konne ikkje forstå korfor det va nødvendigt. Han hadde vært der før! Han kjørte heller te Vegårdshei på dårlige husk, men med selverklært gode intuisjon.

Me visste sånn ca kor lange tid det sko ta, og når me hadde kjørt lenge på øvetid, på kronglete skogsstier, lurte eg på om ikkje det va ein ide å ringa te Kjetil å spør itte veien?

Ekta mannfolk spør ikkje itte veien, bare så du vett det, så me kjørte i taushed i någen minutter te før Tore, stolte så ein hane, svingde inn og parkerte foran ei lidå, røde, koselige hytta udpå et nes.

  Endelig framme!

Tore hadde fått beskjed om kor vertskapet hadde lagt ud nyggel te oss. Den låg ikkje akkorat der me trodde, men me fant an te slutt, og med stive bein og trøtte tryner låste me oss inn i hyttå.

Eg må sei me blei litt øvegidde når me entra dørstokken. Der såg relativt bebodd ud. Der hang arbeidskler fra ein bjelke i taget, någen hadde ittelatt litt oppvask og ein båspåse te oss, og det såg nesten ud så någen hadde kvilt litt i de nyoppredde sengene.

Me slo oss te slutt te ro med at folk har forskjellige standard på udvask. Rondstykkene låg jo der og der va mad i kjøleskapet. De hadde til og med vært så generøse at de hadde satt ei vinflaska på peishyllå. For ordens skyld kan eg nevna at me ikkje rørte verken maden eller vinen. Me hadde medbragt.

Me fant fram det me trengte av redskaper te madlaging, og fant et Canal Digital kort som me stapte i dekoderen. Ongane (og eg) sko jo se MGP!

(Emeli og eg i kjøkkentjeneste)

Me hadde ein deilige kveld, med gode mad og folkeligt TV i herlige omgivelser! Me følte oss rektigt hjemma, og ittekvert hadde me ein gode natts søvn i kver vår nyoppredde seng.

Dagen itte hadde me all verdens tid før me sko i selskab. Me va skråsikre, begge me voksne, på at der stod kl 15.00 i invitasjonen. Emeli og meg tog oss tid te et forfriskane bad:

Båden så hørte te hyttå va fodle av vann, ellers hadde nok Theodor fått oppfylt ønsket sitt om ein rotur.  Som kompensasjon fekk han lega litt med legene me fant.

Midt i sminking og lakkering av negler, ringte svigermor å lurte på kor me blei av? Tore svarte nonsjalant at hu bare konne slappa av. «Vi koser oss her, men vi kommer lenge før kl 3.» «Ja, det håbe eg», sa hu, «for festen har begynt! Der stod 13.30 i invitasjonen. Har dåkker lest an?»

Det hadde me jo! Den hadde hengt på kjøkkenet i halvannen måned! Eg va litt usikker på ka tid me lest’ an sist, det konne godt ver någen uger siden. Det va jaffal sikkert at me hadde skomlest’ an, og notert oss datoen:

Kor 15.00 kom fra, e ennå et mysterium! Kan det ha vært 3-talå i «13.30» så hadde festa seg på feil måde??

Me kom oss te selskabet omsider, litt på øveti der og. Som vanlig. For min del jaffal. Tore e ikkje vant med det ennå, men det komme han te å ble.

Når maden va forterte, og alle udenom svigermor hadde glømt at me kom for seint, begynte kaffe-slaberasen ittekvert å ble varme. Det va omtrent då me oppfatta dialogen om hyttevasken rondt bordet.

Både mormor-Inger og Kristin (datter te Inger og mor te konfirmanten) hadde vaska og rydda på hyttå «vår» i flerne dager. De hadde støvsugt hyttå fra golv te tak. Der va lagt ud bilder på Facebook av Kristin, så stod på peishyllå og støvsugde der ingen andre har støvsugd før. Pertentlige så de e, sko der ikkje ver ett støvfnugg i hytteveggen når me ankom!

Me stussa litt øve dette, og det va Tore så fysst tårte å antyda at det ikkje va det inntrykket me fekk når me kom te hyttå:

«Jeg lurer på om der kanskje kan ha vært noen der i mellomtiden?» stotra han forsiktigt fram. «Hva?» sa Inger forundra «Jeg dro derfra klokken fem i går. Når kom dere?» «Nja, vi var der vel i åtte-tiden» fortalte Tore…. «Nei, nå blir jeg litt redd!» sa Inger, og fortsatte:

«Dere var i den grå hytten??»

«Eh, nei, vi var i en rød hytte…?!» ………………..

Der blei ein korte pause i selskabet. …………………

Inger måtte ringa te systerå. Det va faktisk hu så eigte den hyttå me hadde kost oss i. Victoria og Morten, 2. generasjon i den rød hyttå, va i udgangsponktet på hyttå i Pinsen, men hadde fra lørdag te søndag vært på besøg hos någen andre. Flaks for oss. Jaffal flaks for oss at ikkje de kom hjem natt te søndag mens me bur-sov i sengene dis!

Det blei konkludert med at me ikkje hadde vært så langt ifra! De to hyttene låg rett ved siden av kverandre, og de va ganske lige i arkitekturen.

Tore hadde vært på sporet, men det e jammen godt han ikkje har sin egen TV-serie! Hukommelsen kan han ikkje skrøyda av, og intuisjonen må jobbas bittelitt merr med.

Me e uansett ekstremt takknemlige for lånet! Og me beklage at me tog oss te rette i ei hytta me ikkje va inviterte te! Kjetil seie me komme te å få faktura for leie av hyttå, men han har heldigvis vært kloge nok te å sei at me bare va tri.

Håbe me får rabatt for det 😉

Eg har jo grudd meg te denne turen, men hadde det ikkje vært for at eg har fått frostskader som sikkert aldri går øve, så hadde eg ikkje hatt någen ting å syda øve!

FOR ein tur! Eg meine FOR EIN TUR! Melkesjokolade-reklamen «Et lite stykke Norge», har gått på repeat i pannelappen i to dager.

Eg trodde egentlig ikkje at det blei någe av, pga veret, men ein dag i forrige uga fant Tore ud at der va meldt to dager med fint ver i Mai. Han ringte meg på jobb når aurekaet va et faktum, og fortalte at han hadde bestilt rom på Ullensvang hotell. Det va vel då det jekk opp for meg at der ikkje va någen vei tebage.

Nå ska det seis at eg faktisk unna Tore denne turen av heile mitt hjerta! Blomstringå i Hardanger e någe han har drømt om så lenge han kan huska, og nå hadde han endelig fått muligheden. Drawbacket måtte jo ver meg, og min frykt-fokuserte innstilling te heile opplevelsen.

Eg mande meg opp, og bestemte meg for å stola på livet. Og på Tore. Det får gå så det går. Me ska leva og…..før me dør!

Dagen før me reiste vaskte me sykkelen og pakte det me sko ha med. Tore krevde merr bagasjeplass enn vanligt, og eg konne bare melda meg ud når eg lurte på ka han trengde den plassen te. Eg måtte begrensa meg, sånn va det med den sagen.

Me satte oss på sykkelen torsdag morgen. Litt for tidligt på dagen kanskje, for når me hadde kjørt 300 meter hadde eg frøse fast i stolen eg satt på. Neglene va i ferd med å detta av, og når me kjørte inn i Rennfast fekk eg en følelse av kjærlighet for de så har tatt seg bryet med å legga inn varme i tunellen. Vann te luft – det e eg heilt sikker på!

Eg hadde selvfølgelig valgt bagasjen med omhu, så eg fant varmen gradvis:

Me kjørte via Etne, Ølen, og Odda, og kom ittekvert inn på den veien så førte oss inn mod eplehagene. Temperaturen va nå blitt høgere, og eg konne nyda synet av omgivelsene.

Me fekk rom på Ullensvang hotell, og de hadde dessverre så fullt at me va blitt oppgraderte te suite for at de sko få kabalen te å gå opp. Det jekk jo heilt fint. Det va jaffal ikkje någe eg villa krangla om 🙂

Heilt fra me kom inn på rommet, va Tore litt annige på at me sko kom’oss ud igjen. Han ville gå tur i eplehagen, og så visste han at der va ei fine strand rett med hotellet. Me jekk ein liten tur, satte oss ner på strandå, og så tog Tore ei Champagneflaska ud av sekken. Og to glass med stett. Nå skjønte eg behovet for bagasjeplass.

Eg ville bare hjelpa, så eg tok flaskå, reiv av toppen og hadde nesten poppa korken når han avbrøyd:

«Hei hei, vent litt!» …..

Han satte seg ner på knenå foran meg, og sa: «Eh… Silje! Nå har vi vært forlovet i to år…. Det syns jeg er litt for lenge!»

Eg kjente eg blei matte, og sporte: «Du har ikkje tenkt å jørr det slutt nå? Rett før me ska drikka Champagne?? I Hardanger?»

«Nei! Hør på meg! Jeg syns det er for lenge å være forlovet, jeg vil gjerne være gift! Med deg! Vil du bli kona mi?»

Eg såg den blanke fjorden, hørte smell fra Jostedalsbreen så sprakk i solå bak fjellene (eller va det snøras i fjellsidene), registrerte epleblomstene i baggrunnen, og kjente tårene som rant på kinnå.

Og eg lo når eg svarte «JA!»…… «Ja, det vil eg! Merr enn gjerna!»

Itte dette va til og med eg mållause. Me blei sittane å nyda stillheden her på strandå, nesten heilt te solå forsvant bag fjellet. For ein ro! For ein lykke!

Resten av oppholdet va ein fryd! Eg komme fra nå av te å anbefala adle ein tur te Hardanger på motorsykkel 🙂

Det e ikkje det at me sidde her å tvinne tommeltotter, men nå e me i ein fase så kreve tålmodighed. Tålmodighed e ikkje det eg e best på, så nå går eg bare rondt å late som at alt e sånn så det ska ver. Arkitekten har fått «go» på å ver i ein kreative fase, og den fasen vare så lenge an vare. Kreativitet trenge ikkje tidspress, dessverre.

I denne fasen har eg vært så heldige, eller uheldige, å få låna denne mursteinen, av min gode kollega Kitty:

«Moderne hus»

Eg kødde ikkje! 1050 sider med perfekte hus. Det e ein million ganger verre enn huskatalogene me bladde i for någen uger siden.

Bogå e minst 10 centimeter tjokke, og bare for det eg blei nyskjerrige la eg an på kjøkkenvektå. Den svarte «Error». Eg har komt te side 265, og kjenne eg bler ein goe kombinasjon av småforelska og frustrerte kver gang eg blar om te neste side. Nesten alle husene e fantastiske – på kver sin måde. Alle husene har detaljer som eg og gjerna vil bruga. Frustrasjonen komme når eg innser at eg ikkje kan bruga alt dette. Eg må velga. Me må velga.

Det e løye kordan me kan endra syn på ting udifra ka situasjon me e i. Eg hadde elskt denne bogå, hvis det bare va underholdning. Hvis det va et symbol på egentid. Eg gleda meg som ein liden onge når eg åpna bogå for fysste gang. Og eg vett eg komme te å elska bogå igjen hvis eg kan bla i an itte me har flytta inn i det nye huset. Når frustrasjon, inspirasjon, muligheder og valg har blitt te det huset som e perfekt for oss.

Uden å legga press på någen, selvfølgeligt.

Der e heldigvis någen valg me allerede har tatt! Me har landa på at huset ska ver moderne. At det ska ha funkispreg. Me har plassert huset på tomtå. Me har skalert ner valgmulighedene. Litt.

Me har komt så langt at me ser me har ein del møbler te salgs ittekvert. Og så har me hatt oppe diskusjonen om svømmebasseng vs. stamp. Eg tapte. Det blir stamp. Vann e vann. Som kompensasjon får eg badekar.

Og heilt te i går trodde eg at eg sko få ha bilen min i garasje om vinteren, men det ska eg altså ikkje. Garasjen ska ver verksted. Bilen min ska få motorvarmer.

Itte det sjokket hadde lagt seg kom eg te å tenka at det jo egentlig e ganske gode nyheder: Då får eg kanskje huset for meg sjøl av og te, sjøl om me e 8 🙂 Då ska e ligga i badekaret og lesa tjokke bøger om moderne arkitektur.