Itte flerne måneder på husjakt, skjønte me at me kanskje må bygga sjøl hvis me ska få det sånn så me vil ha det. Eg vett ikkje kor mange visninger me va på, men enten va der for små soverom, for liten garasje, for trangt, for skjeive golv, for gammalt, for dyrt, og listå vil ingen ende ta. Me har bodd før, begge to, så me vett godt ka me ikkje vil ha.

Der va ett hus så va kjekt. Der va någen småting der og, men det konne jaffal bli veldig kjekt. Og DEN beliggenheten! Utsikt mod halve Sør-Rogaland og store tomt (te å ver i Stavanger) Det låg på Finn.no te 7.800.000,-. Me jekk i kø på visning. Eg mista Tore et par ganger, for eg slapp hånnå hans og han blei vekke i folkemengden. Inngangspartiet ligna mest på ein skobutikk, og eg leida lenge itte mine sko når me måtte gå derifra. Me tenkte høgt for kverandre at adle disse folkå ska ikkje ha dette huset. «Me vente te der komme bud, og så slår me te med 8 millioner. Då riste me av oss adle de andre også kan me bo der og leva lykkeligt adle våre dager.» Planen va klinkane klar. Me hadde stålkontroll på psykologien i ein budrunde. Den kvelden sovna me begge to med smil om monnen. Huset va ferdigt innreda, og grillhyttå og stampen va plassert i det øverste hjørna på tomtå, der med best utsikt. Me gleda oss te Nyttårsaften i stampen, med utsikt te adle de så gidde å bruga penger på raketter. Morningen ittepå våkna eg av melding fra megleren. Det fysta budet va komt inn; 8,2 millioner. Det va det. Me bygge heller sjøl!

Når eg seie at me ska bygga sjøl, så e det ein sannhed med modifikasjoner. Tore har bygd hus sjøl før. Han begynte i 1998, og når eg traff han for litt merr enn 2 år siden, så holdt han på ennå. Me snakke 16 år! De siste to-tri årå har han blitt kjent med ongane sine, og han syns det e kjekkere å ver me de enn å bygga hus. Derfor sette me nok vekk mesteparten av jobben. Eg har bodd i oppussingsobjekter siden eg va 18, så me blei fort enige om at denne gang ska me flytta inn i någe så e ferigt.

Alligavel va det nervepirrande når me hadde lagt inn bud på tomtå. Den fant me forresten og på Finn.no. Me la fysst inn skambud, som seg hør og bør. Selvfølgeligt blei det avvist…. Tvert! Så ringte me direkte te selger og sporte ka me måtte opp i for at han i det heila tatt sko vurdera budet? «3.300.000,- sa han, og me la lydigt inn bud på 3.300.000,- ein fredagskveld i Mars 2015. Det va jo tross alt den besta tomtå i Stavanger! 200 meter fra ei nydelige strand, flotte turområder, luftigt og fint og med fjordutsikt om vinteren!

Vanligvis så tenke eg at tiå går så ekstremt fort! Eg får ikkje tid te alt eg vil og må! Men NÅ!? Mens me venta på svar på budet! Sekundene va akkorat som minutter, og minuttene som timer. Timer som inneholdt heile spekteret av alle de følelsene og tankene som fins! Ka har me gjort?! Tenk om me får an?! Se alle de fine husene så e lagt ut nå!! Eg vil egentlig ikkje bruga så møje penger på å bo, eg vil leva og!! E det muligt? Har me gjort det??!

Me hadde gjort det! Og me fekk tomtå! Og siden følelser og tanker heldigvis ikkje e statiske, så har frykt nå blitt te glede 🙂 Me glede oss te prosessen, og eg glede meg te å fortella historien 🙂