Eg har mange ganger lurt på kordan et hus sko sitt ud, hvis eg fekk muligheden te å innreda det heilt fra starten? Ka stil hadde eg valgt? Eg lige når det e litt minimalistisk. Ikkje så minimalistisk at det ikkje går an å ha det litt rodete av og te. Då hadde eg bare blitt småsure kver gang någen satte fra seg en kaffikopp på feil plass, eller hvis der va smuler på kjøkkenbenken itte frokosten. Der ska ver rom for å bo. Det ska ver et hjem!

Eg lige Shabby Chic og. Og så lige eg den nordiske stilen med eik og skifer. Og så lige eg en sånn blanding av nytt, gammalt og ting med affeksjonsverdi. Det e vel gjerna Shabby Chic det, forresten. Sånn 50-60-talls e og litt kult. Retro. Og maximalisme hadde vel passt best for oss, som ska gjør to hjem om te ett. Eg lige ikkje messing, det gjorde eg meg ferdige med på 90-tallet. Men eg ser kobberen komme nå, og siden eg ikkje den mest innovative personen eg kjenne så kan eg tenka meg at eg lige kobber om et år eller to.

Nå e det jo sånn at eg ikkje bare ska ble enige med meg sjøl, eg ska ble enige med Tore óg om koss me ska planlegga og innreda hjemmet vårt. Me lige møje av det sama, det har me fonne ud av. Tore lige ikkje kobber ennå, han heller. Så langt har me jaffal komt.

Her ein dag for ikkje så lenge siden endra bildet seg betrakteligt. Me satt ude i hagen og nøyd et glass vin og to i solå, og stemningå va lystige. Sånn heilt ud av det blå tror eg at eg hørre ein stemme så seie: «Du?? Me ska’kje gjørr det sånn at eg tar ansvar for det tekniska, og så tar du deg av interiør og farger og sånn?»

Eg sitte heilt stille et øyeblikk. Så snur eg håve mod Tore. Auene fysst, og så resten av håve, heilt forsiktigt. Bevegelsene e nesten umerkelige for eg e livredde for å våkna i tilfelle det e ein drøm. Eg stotre fram et «hæ?!», nesten uden lyd….. «Nei, eg tenkte at der e utroligt mange valg me ska ta nå, så det hadde jo vært greit om me fordelte någen av tingå så ikkje begge må ta stilling te alt heila tiå?»

Før eg rakk å tenka øve koss eg sko reagera, va eg inne på kjøkkenet og leida itte penn og papir. Eg fant ein sprittusj og et lyseblått ark og skreiv ner omtrent det han hadde sagt, og te slutt min egen signatur. Eg tog arket og tusjen med meg ud i hagen, satte meg ner der eg hadde såde før, og sporte: «Eh…. kan eg få det skriftligt?»

«Klart du kan!» sa han, og tok arket ud av de skjelvande hendene mine. Av ein eller aen gronn, reagerte eg ikkje på at han brukte litt lange tid på å skriva signaturen sin. Det va ikkje før eg fekk avtalen tebage at eg såg at han hadde tilføyd ein setning som i siste instans føre te at eg nok ikkje har heilt frie tøyler alligavel. Eg krølde arket samen og sa at me måtte skriva avtalen på ny. «Du kan godt kjøra stramt budsjett» sa eg, «men någen må jo ha ansvar for å bruga penger og?! Me ska bygga et hjem?!» prøvde eg meg. Eg argumenterte lenge og itte beste evne for å få vekk den siste setningen, men det ende dessverre med at avtalen ser sånn ud: