Tore e ikkje gjerrige altså, han e bare veldig, veldig økonomiske. Han kjøbe ingenting hvis det ikkje kan kallas «ein investering»! I fjor høst investerte han i en motorsykkel, en scooter.

Me har hatt en del oppusingsprosjekter, og når han snakte om å kjøba motorsykkel lurte eg på om ikkje det va lurt å venta te han hadde tid te å brug’an? Jo, det syns han va fornuftigt, sa han, og så satte han seg på flyet te Trondhjem for å henta hjem 600 kubikk med kåba. Det va ein investering.

Eg hadde vel knapt rokke å fortella at eg har såde på motorsykkel to ganger i mitt liv, med to forskjellige sjåfører, og begge gangene fekk eg beskjed om at eg ikkje fekk ver med merr. Eg lene meg feil vei i svingene seie de. For meg e det heilt logisk å holda ligevekt for ikkje å kveltra sykkelen, men logikken min svikte visst av og te. Ikkje ofte, men av og te.

Tore har ein drøm om å ha meg med på motorsykkeltur te Hardanger i Mai, for å se på trenå mens de blomstre, derfor hadde me ein øvelsestur i dag. Me henta sykkelen i garasjen te ein venn. Der har sykkelen stått siden ‘an kom hjem fra Trondhjem i fjor, samen med ein sofa me heller ikkje har plass te.

Eg lige ikkje å framstilla meg sjøl som hysteriske, men eg har lovt å ver ærlige. Me kjørte fra Kristianlyst mod Lauvik, og på Gausel ropte eg te Tore at «hvis du ikkje klare å holda sykkelen beine i ronnkjøringane, så vil eg ikkje ver med!». «Eg e nødt te å legg’an bittelitt», sa han «ellers så kan eg ikkje svinga». «Det komme an på kor fort du kjøre!» demonstrerte eg, men skjønte at eg måtte je meg når et halvt aua på spidometeret fortalte at me hadde 20 km/t.

Det jekk bedre ittekvert, og når me kom te ferjå på Lauvik va eg i stand te å ta fram kameraet igjen:

Me kjørte fra Oanes te Idse ,og fekk deilige middag av mor og far på hyttå før me tog turen mod Tau og Tauferjå. På ferjå stod me på dekk og nøyd innseilingå te Stavanger. Me va enige om at det hadde vært en kjekke tur, og at me gjerna konne gjør det igjen. Tore håpte at der i et livsperspektiv va et utviklingspotensiale, og at me ittekvert konne kjøra litt fortere enn 55 km/t i 80-sonen?! Eg lovte ingen ting, og me har ikkje snakt merr om blomstringå i Hardanger.

Me avslutta selvfølgelig med ein tur innom på tomtå, og nå glede eg meg ennå merr te dette prosjektet! De to trenå som gjorde at me trodde me hadde fjordutsikt bare om vinteren; de e nå gjort om te ved! Og det altså ikkje me så har gjort det:

Nå har me fjordgløtt om sommeren og 🙂

Takk te de så har tatt seg bryet!