Eg syns ikkje fart og spenning e så spennande, så når Tore kom hjem med sin siste «investering» forrige helg fekk eg ennå ei rynka:

Eg har ikkje problemer med at han syns det e kjekt med motorsykler og båder, eg har problemer med at han syns det e kjekkast at eg e med.

Eg trivs best når eg kan ha begge beinå trygt planta i bakken. Rolige aktiviteter e møje merr spennande. Golf for eksempel. Eg glede meg te det e min tur å bestemma helgeaktivitetene.

Uansett; båden blei trilde inn i hagen forrige helg, så nå va det bare å venta på finveret. Eg gleda meg jo litt. Mest gleda eg meg øve Tore sin entusiasme, og siden han syns det e kjekt så kan det jo ikkje ver så farligt. Eg syns det e deiligt å ver på sjøen når an e speilblanke og me kan holda 4-5 knop. Når solå skinne, og turen fra Hillevåg te Hommersåk bler ein dagstur. Då syns eg det e godt å ver på sjøen. Men når 50 hk på 16 fod ska testas, og der e ganske mye bølger (Tore kalle det krusninger), då syns eg ikkje det e kjekt.

I går kom veret me (Tore) hadde venta på. Me slapp båden ud i Paradis, og det jekk smertefritt. Det hette ikkje Paradis for ingenting.

Tore syns at eg sko kjøra båden, kanskje eg ville oppleva det som tryggere?

Ud av bådhavnå i 3 knop va trygt. På grensen te behageligt. Når me kom ud mod Hillevåg og ronna neset mod Godalen, syns han at eg konne dra på litt. Eg dro på litt, sånn så han sa, og båden stod som ein lyktastolpe i sjøen, med bauen rett opp. «Du må gi mer! Vi skal ha båten i plan». Eg dro tebage, fekk båden ner igjen i 3 knop, og lurte på om ikkje me bare konne ligga å duppa litt rett udfor Godalen? «Det e jo mye koseligere å ligga her å se på tomtå enn å udsetta både oss og båden for fare?» «Det e jo ganske dyrt og, med bensin?»

Tore rista på håve og overtok roret.

Det blei Gandsfjorden denne gang, der va der roligast sjø. I någen korte perioder va der faktisk ganske stille, og rett før eg hadde vent meg te 17-18 knop sporte Tore om han konne testa båden? Bare litt??! Eg lokte auene, holdt meg fast i stolen, og nikte forsiktigt med håve. Tenkte at det sikkert går fort øve.

Lyden når båden traff «krusningene» va ikkje te å ta feil av. Eg va glad me hadde redningsvester og ikkje va langt fra land, for det va heilt sikkert at det bare va et tidsspørsmål før båden knakk i to. Eg venta og venta, men der skjedde ingenting aent enn den lyden. Eg åpna det eina aua for å se koss der såg ud på udsiå. Der va faktisk skumlere bag øyenlokkå, så eg åpna det andra aua og.

Itte ei lidå stond kom eg te å tenka på at me leve lenger hvis me puste, så eg begynte med det igjen. Når eg hadde pusta ei stond, kom eg på at me hadde tatt med hjemmalagte kanelboller fra fryseren  (bakt hjemma hos broren te Tore, ikkje hjemma hos oss), og eg lurte på om de hadde tint i solå? Og så begynte eg å se på ka slags hus de andre så bor langs Gandsfjorden har bygd, og kanskje eg konne ta me meg hjem någen ideer?

Eg begynte å ta bilder, eg konne reisa meg opp i båden, og eg syns der va både friskt og kjekt. Når der bler ennå litt varmare i loftå, så glede eg meg te at me kan ver møje i båden. Hvis me har tid. Me har jo golfudstyr og motorsykkel og, og så har me et hus så ska planleggas. Det kan jo og ver ein ok fritidsaktivitet nå når me har både tomt og arkitekt.

Der e møje fint…..