Eg har jo grudd meg te denne turen, men hadde det ikkje vært for at eg har fått frostskader som sikkert aldri går øve, så hadde eg ikkje hatt någen ting å syda øve!

FOR ein tur! Eg meine FOR EIN TUR! Melkesjokolade-reklamen «Et lite stykke Norge», har gått på repeat i pannelappen i to dager.

Eg trodde egentlig ikkje at det blei någe av, pga veret, men ein dag i forrige uga fant Tore ud at der va meldt to dager med fint ver i Mai. Han ringte meg på jobb når aurekaet va et faktum, og fortalte at han hadde bestilt rom på Ullensvang hotell. Det va vel då det jekk opp for meg at der ikkje va någen vei tebage.

Nå ska det seis at eg faktisk unna Tore denne turen av heile mitt hjerta! Blomstringå i Hardanger e någe han har drømt om så lenge han kan huska, og nå hadde han endelig fått muligheden. Drawbacket måtte jo ver meg, og min frykt-fokuserte innstilling te heile opplevelsen.

Eg mande meg opp, og bestemte meg for å stola på livet. Og på Tore. Det får gå så det går. Me ska leva og…..før me dør!

Dagen før me reiste vaskte me sykkelen og pakte det me sko ha med. Tore krevde merr bagasjeplass enn vanligt, og eg konne bare melda meg ud når eg lurte på ka han trengde den plassen te. Eg måtte begrensa meg, sånn va det med den sagen.

Me satte oss på sykkelen torsdag morgen. Litt for tidligt på dagen kanskje, for når me hadde kjørt 300 meter hadde eg frøse fast i stolen eg satt på. Neglene va i ferd med å detta av, og når me kjørte inn i Rennfast fekk eg en følelse av kjærlighet for de så har tatt seg bryet med å legga inn varme i tunellen. Vann te luft – det e eg heilt sikker på!

Eg hadde selvfølgelig valgt bagasjen med omhu, så eg fant varmen gradvis:

Me kjørte via Etne, Ølen, og Odda, og kom ittekvert inn på den veien så førte oss inn mod eplehagene. Temperaturen va nå blitt høgere, og eg konne nyda synet av omgivelsene.

Me fekk rom på Ullensvang hotell, og de hadde dessverre så fullt at me va blitt oppgraderte te suite for at de sko få kabalen te å gå opp. Det jekk jo heilt fint. Det va jaffal ikkje någe eg villa krangla om 🙂

Heilt fra me kom inn på rommet, va Tore litt annige på at me sko kom’oss ud igjen. Han ville gå tur i eplehagen, og så visste han at der va ei fine strand rett med hotellet. Me jekk ein liten tur, satte oss ner på strandå, og så tog Tore ei Champagneflaska ud av sekken. Og to glass med stett. Nå skjønte eg behovet for bagasjeplass.

Eg ville bare hjelpa, så eg tok flaskå, reiv av toppen og hadde nesten poppa korken når han avbrøyd:

«Hei hei, vent litt!» …..

Han satte seg ner på knenå foran meg, og sa: «Eh… Silje! Nå har vi vært forlovet i to år…. Det syns jeg er litt for lenge!»

Eg kjente eg blei matte, og sporte: «Du har ikkje tenkt å jørr det slutt nå? Rett før me ska drikka Champagne?? I Hardanger?»

«Nei! Hør på meg! Jeg syns det er for lenge å være forlovet, jeg vil gjerne være gift! Med deg! Vil du bli kona mi?»

Eg såg den blanke fjorden, hørte smell fra Jostedalsbreen så sprakk i solå bak fjellene (eller va det snøras i fjellsidene), registrerte epleblomstene i baggrunnen, og kjente tårene som rant på kinnå.

Og eg lo når eg svarte «JA!»…… «Ja, det vil eg! Merr enn gjerna!»

Itte dette va til og med eg mållause. Me blei sittane å nyda stillheden her på strandå, nesten heilt te solå forsvant bag fjellet. For ein ro! For ein lykke!

Resten av oppholdet va ein fryd! Eg komme fra nå av te å anbefala adle ein tur te Hardanger på motorsykkel 🙂