RampeVilla ligge ennå på tegnebordet, så me har fremdeles tid te å reisa litt i helgene. Denne helgå va me i konfirmasjon i Vegårshei, og konfirmanten sin mormor Inger, hadde vært så generøse å låna oss hyttå si som låg bare någen kilometer fra festlokalene. Hu sko til og med rei’ opp senger te oss, så me slapp å ha med sengtøy! Og hu hadde vært på hyttå med rondstykker og mad i kjøleskapet. Smask!

Kjetil, Tore sin bror og far te konfirmanten, hadde tilbudt seg å eskortera oss te hyttå, for det va visst litt kronglete å finna fram. Tore konne ikkje forstå korfor det va nødvendigt. Han hadde vært der før! Han kjørte heller te Vegårdshei på dårlige husk, men med selverklært gode intuisjon.

Me visste sånn ca kor lange tid det sko ta, og når me hadde kjørt lenge på øvetid, på kronglete skogsstier, lurte eg på om ikkje det va ein ide å ringa te Kjetil å spør itte veien?

Ekta mannfolk spør ikkje itte veien, bare så du vett det, så me kjørte i taushed i någen minutter te før Tore, stolte så ein hane, svingde inn og parkerte foran ei lidå, røde, koselige hytta udpå et nes.

  Endelig framme!

Tore hadde fått beskjed om kor vertskapet hadde lagt ud nyggel te oss. Den låg ikkje akkorat der me trodde, men me fant an te slutt, og med stive bein og trøtte tryner låste me oss inn i hyttå.

Eg må sei me blei litt øvegidde når me entra dørstokken. Der såg relativt bebodd ud. Der hang arbeidskler fra ein bjelke i taget, någen hadde ittelatt litt oppvask og ein båspåse te oss, og det såg nesten ud så någen hadde kvilt litt i de nyoppredde sengene.

Me slo oss te slutt te ro med at folk har forskjellige standard på udvask. Rondstykkene låg jo der og der va mad i kjøleskapet. De hadde til og med vært så generøse at de hadde satt ei vinflaska på peishyllå. For ordens skyld kan eg nevna at me ikkje rørte verken maden eller vinen. Me hadde medbragt.

Me fant fram det me trengte av redskaper te madlaging, og fant et Canal Digital kort som me stapte i dekoderen. Ongane (og eg) sko jo se MGP!

(Emeli og eg i kjøkkentjeneste)

Me hadde ein deilige kveld, med gode mad og folkeligt TV i herlige omgivelser! Me følte oss rektigt hjemma, og ittekvert hadde me ein gode natts søvn i kver vår nyoppredde seng.

Dagen itte hadde me all verdens tid før me sko i selskab. Me va skråsikre, begge me voksne, på at der stod kl 15.00 i invitasjonen. Emeli og meg tog oss tid te et forfriskane bad:

Båden så hørte te hyttå va fodle av vann, ellers hadde nok Theodor fått oppfylt ønsket sitt om ein rotur.  Som kompensasjon fekk han lega litt med legene me fant.

Midt i sminking og lakkering av negler, ringte svigermor å lurte på kor me blei av? Tore svarte nonsjalant at hu bare konne slappa av. «Vi koser oss her, men vi kommer lenge før kl 3.» «Ja, det håbe eg», sa hu, «for festen har begynt! Der stod 13.30 i invitasjonen. Har dåkker lest an?»

Det hadde me jo! Den hadde hengt på kjøkkenet i halvannen måned! Eg va litt usikker på ka tid me lest’ an sist, det konne godt ver någen uger siden. Det va jaffal sikkert at me hadde skomlest’ an, og notert oss datoen:

Kor 15.00 kom fra, e ennå et mysterium! Kan det ha vært 3-talå i «13.30» så hadde festa seg på feil måde??

Me kom oss te selskabet omsider, litt på øveti der og. Som vanlig. For min del jaffal. Tore e ikkje vant med det ennå, men det komme han te å ble.

Når maden va forterte, og alle udenom svigermor hadde glømt at me kom for seint, begynte kaffe-slaberasen ittekvert å ble varme. Det va omtrent då me oppfatta dialogen om hyttevasken rondt bordet.

Både mormor-Inger og Kristin (datter te Inger og mor te konfirmanten) hadde vaska og rydda på hyttå «vår» i flerne dager. De hadde støvsugt hyttå fra golv te tak. Der va lagt ud bilder på Facebook av Kristin, så stod på peishyllå og støvsugde der ingen andre har støvsugd før. Pertentlige så de e, sko der ikkje ver ett støvfnugg i hytteveggen når me ankom!

Me stussa litt øve dette, og det va Tore så fysst tårte å antyda at det ikkje va det inntrykket me fekk når me kom te hyttå:

«Jeg lurer på om der kanskje kan ha vært noen der i mellomtiden?» stotra han forsiktigt fram. «Hva?» sa Inger forundra «Jeg dro derfra klokken fem i går. Når kom dere?» «Nja, vi var der vel i åtte-tiden» fortalte Tore…. «Nei, nå blir jeg litt redd!» sa Inger, og fortsatte:

«Dere var i den grå hytten??»

«Eh, nei, vi var i en rød hytte…?!» ………………..

Der blei ein korte pause i selskabet. …………………

Inger måtte ringa te systerå. Det va faktisk hu så eigte den hyttå me hadde kost oss i. Victoria og Morten, 2. generasjon i den rød hyttå, va i udgangsponktet på hyttå i Pinsen, men hadde fra lørdag te søndag vært på besøg hos någen andre. Flaks for oss. Jaffal flaks for oss at ikkje de kom hjem natt te søndag mens me bur-sov i sengene dis!

Det blei konkludert med at me ikkje hadde vært så langt ifra! De to hyttene låg rett ved siden av kverandre, og de va ganske lige i arkitekturen.

Tore hadde vært på sporet, men det e jammen godt han ikkje har sin egen TV-serie! Hukommelsen kan han ikkje skrøyda av, og intuisjonen må jobbas bittelitt merr med.

Me e uansett ekstremt takknemlige for lånet! Og me beklage at me tog oss te rette i ei hytta me ikkje va inviterte te! Kjetil seie me komme te å få faktura for leie av hyttå, men han har heldigvis vært kloge nok te å sei at me bare va tri.

Håbe me får rabatt for det 😉