Eg har hatt ein facebook- og blogg-pause, fordi eg tog sats og sprang rett i ein murvegg for et par måneder siden. Eg blei anbefalt å ikkje springa så fort; «Det smelle snart!» sa di. Men eg hørte ikkje itte. Eg sprang så fort eg konne, og traff veggen med et brag! Itte det gjekk eg merr eller mindre i koma.

For å komma ovenpå igjen tenkte eg at det kanskje konna hjelpa med litt sol og varme, og siden me oppleve lide av det i vår verdensdel for tiå, bestilte me ein tur te Kroatia. «Kanskje de har energi der?» tenkte eg.

Me bestilte flybilletter te Tore, meg, Henrik, Emeli og Theodor (de tri yngste ongane), pakte badetøy, pass og et visakort, og tenkte at me konne ta ting litt på sparket når me kom ner. Badetøy, pass og et visakort får akkorat plass i 5 king size kofferter, og 5 ryggsekker i håndbagasje-størrelse.

Me leide ein stasjonsvogn på flyplassen mellom Split og Trogir, klemde bagasjen inn i bagasjerommet, og reiste på loffen. I 35 varmegrader, klokkå 8 om kvelden, roda me oss inn i Split, kor me hadde bestemt oss for å tilbringa natt 1. Eg tror ikkje at eg någen gang har opplevd ein by som e merr stress å kjøra i enn Split. Og mens me leida, va der ikkje på någe tidspunkt tvil om at ongane lurte på om me va framme snart, og om de konne få is. Så langt va «prosjekt avslapping» relativt mislykka.

Ei nått og tri is kver ittepå, reiste me videre nerøve «Makarska Riviera». Me fant ein trivelige leilighet i «Baska Voda», og det va omtrent på dette tidspunktet me oppdagte betydningen av begrepet søskenkjærlighet: «Au! Hu slo meg i armen!» «Han seie eg e ein dritsekk!» «Hu gjorde det fysst!»

Og så: «Koffor kan eg ikkje få is te kvelds?» «Mamma?! Mamma??! MAMMA!!!!!» «Korfor e det ikkje greit at eg bade med håve ner og beinå i vêret i 5 timer i strekk? Eg har jo snorkel?!» «Kan eg få ditt?» Kan eg få datt?» «ÅÅÅ! Den dingsen de har i den boden der har eg ønskt meg heila livet!! Og den! Og ikkje minst den!! DEEEN har eg ønskt meg aller mest!»

Hvis eg hadde lide energi og korte lunta før eg reiste, så va an jaffal brent opp nå.

Me klarte innimellom å fokusera, og me hadde hørt at Tucepi sko ver et fint lide sted, så itte tri dager i Baska Voda dro me videre te denne perlen, rett sør for Makarska.

Udsikt fra balkongen tatt med mitt kamera:

Udsikt fra balkongen tatt med Tore sitt kamera:

Gemyttene va nå redusert te relativt avslappa, og eg tror me pusta med magen i omtrent 22 timer før Tore utbrøyd: «Hvor er nøkkelen til leiebilen?»

Både bilnøkkel og någen penger va vekke fra strandå itte ein kort avkjøling i sjøen. Det kan jo diskuteras om 30 grader kvalifisere te avkjøling, men det va det me hadde. Siden eg e den av oss som har lettast for å fiksa ting på engelsk, så tilbøy eg meg å ordna opp. I mitt håve sko eg bare gje beskjed te bilutleien og te forsikringsselskapet, og så sko eg tebage på strandå. «Bare bad litt te med ongane du, så komme eg snart tebage» smilte eg te Tore.

Den gang ei!

Ein representant fra utleiefirmaet kom fra Makarska for å få alle detaljene i forsvinningsnummeret, og før eg visste ordet av det hadde eg en avtale om å møda på politistasjonen innen kun kort tid.

Å komma inn på politistasjonen i Makarska, e akkorat som å komma inn i ein film fra gamle Sovjetunionen. Uniformene, møblene, maktdemonstrasjonen, usikkerheten. Eg tenkte eg sko inn å fylla ud et skjema i skranken, men de gjør det på en aen måde i gamle Jugoslavia. 4 timer med kryssforhør, i 40 varme – for ein bilnyggel og någen Kuna! I Norge hadde me fylt ud et skjema i skranken, og så hadde me hørt at de krølde skjemaet og henla saken idet me gjekk ud dørå.

Her va det ikkje snakk om ett skjema! Minst 30 sider med dokumentasjon blei printa ud på ein printer fra 19-pil-og-bue. Og eg satte navnet mitt i blått blekk på alle. På Kroatisk. Eg takkte nei te å komma tebage te ein eventuelle rettssag!

Me fekk omsider nye bilnyggel, og tog oss et par sight seeing-turer siden me alligavel hadde bil. Ein gang te ein madbutikk, og ein gang te ein fjelltopp som låg 1762 m.o.h. Sistnevnte va mest nervepirrande. Når fjellsidene e loddrette, og de har bygd veier som oppleves som provisoriske langs fjellsidene, veier som e ca 2 meter breie og nesten uden autovern, og du kan se at hvis du e uheldige så ramle du någen hondre meter….. Då e det ganske ubehageligt å møda ein bil så komme i motsatt retning….

Itte ei goe uga i Tucepi va det på tide å tenka på at me sko hjem snart. Me pakte badetøy, pass, visakort, mine og dine onger, og satte kursen nordøve igjen. Denne gang te Omis.

Ingenting i Omis blei som planlagt. For mye sukker og for lite søvn hos någen av de yngste gjorde at det va naturligt å testa grenser, te langt øve grensen for oss andre. Det blei ein test på kor sterke me voksne e som personer, og ikkje minst som par.

Me vant. Men me va nerkjørte. Så nerkjørte at når me kom te siste stoppested før hjemreise, Kastel, et lide tettsted sør for flyplassen, og me hadde begynt å flytta ront på ting i koffertene for å unngå overvekt, så oppdagte me at passene våre hadde blitt igjen i et skab i ein leilighed i Omis.

I situasjoner som kan oppleves som kritiske, går eg ofte direkte inn i ein: «ka e det versta så kan skje?»-holdning. Når eg flyr, for eksempel, e det versta som kan skje at flyet ramle ner og at eg må kjenna på frykt heilt te eg svime av eller dør av det. Det gjør vondt! Når eg kjøre bil oppøve ei bratte fjellsia, e det versta så kan skje at bilen ramle ner og at eg må kjenna på frykt heilt te eg svime av eller dør av det. Det gjør og vondt! Når bilnyggelen e vekke, e det versta så kan skje at me ikkje har bil i någen dager. Det e greit! Når passene ligge i Omis kvelden før hjemreise, e det versta så kan skje at me må utsetta hjemreisen og at det kan kosta någen ekstra kroner. «Nema problema!» hette det på kroatisk.

Men for någen av de andre i reisefølge va dette kritisk, og himmel og jord blei satt i bevegelse for å få passene på plass. Siden det koste ein arm og ei skjorta med taxi i Kroatia, fekk me et generøst tilbud fra ein onkel i familien me leide rom hos. Han sko kjøra te Omis å henta passå for et møje mindre beløp enn det ville kosta å kjøba nye flybilletter. Me konne bare gå på den lokale restauranten og kosa oss med kveldsmad, og et kveldsbad. Nema problema!

Me hadde goe mad med goe vin te, og symde de siste tagå i Adriaterhavet for denne gang. Fornøyde tusla me hjemøve, og blei møtt i innkjørselen av någe så minde mest om hysteri. Turistsjefen i Omis hadde bestemt at onkel ikkje fekk udlevert passå alligavel. Me måtte reisa sjøl.

Siden me hadde drokke vin, sko onkel kjøra oss te Omis. Eg hadde bange anelser om koss det kom te å gå når eg satte meg inn i bagsede på bilen, men hadde eg visst det heilt sikkert så hadde eg lagt ner veto på å udsetta hjemreisen. Onkel prusta og peste som ein okse i dødskamp, og han hadde null kontroll på bilen, fra og med inni innkjørselen. Hvis han hadde lappen i det heila tatt, så har han bestilt an på postordre. I tillegg va an nesten døve, så der va ingen respons når me forsiktigt forklarte på internasjonalt at han godt konne ta livet med ro – mens han hadde det.

Eg hadde direktekontakt med de høgaste makter så finns mens me suste avgårde, delvis på motorvei og delvis på svingete trange veier langs Adriaterhavet. Eg har aldri bedt så møje, på så korte tid før. Med 120 km/t (og denne gang overdrive eg ikkje!), kjørte han slalom mellom de andre bilane, og stort sett låg me 20 cm bag bilen foran. Hadde der vært ein te idiot på veien denne kvelden, så hadde ongane såde aleina i Kastel uden pass. Lenge.

Nervene låg som et kjokt lag udpå huden når me kom fram, og det e ikkje te å stikka onna ein stol at det gjekk udøve turistsjefen i Omis. Han hadde temperament han og, så heldigvis va Tore med, ellers måtte eg nok ha henta passå på politistasjonen.

Med reisedokumentene i håndå sluntra me ud i bilen igjen, og for fysste gang siden me traff an, smilte onkel. Nå fekk me gehør for at det gjekk an å ta det litt roligt, og han på si sia va kjempefornøyde med sine egne kjøreegenskaper. Me hadde tross alt rokke fram te turistbyrået før de stengde!

Flyturen hjem gjekk óg bra, og nå e me hjemma! Eg har ikkje vært så rolige og så avslappa på mange uger, som eg e nå.

Nå glede eg meg te å, sakte men sikkert, komma tebage i jobb, og inn i kverdagen igjen. Det ska bli akkorat som å ha ferie. Håbe der regne.