Det e ikkje bare-bare å springa på ein vegg i høgt tempo ska eg sei deg! Det har ittevirkninger! Stress kan leda te mange ymse tilstander, hvis me ikkje tar signalene på alvor på et tidligt tidspunkt. Det gjorde ikkje eg.

De siste ugene har eg følt meg, og oppført meg, som et psykologisk lappeteppe. Følelsene hoppe fra kjeller te 10. etasje på et millisekund. Eg kan ver meg sjøl på mitt beste; sidda på toppen av verden og dingla med beinå, og i neste sekund sidde eg i fosterstilling og riste; ein reaksjon udløyst for eksempel av at eg må forholda meg te et klokkeslett. Eller at eg ikkje får sova.

Derfor har eg udsatt dette lenge, og eg har lurt på om eg sko udsetta det litt te. Det legge press på oss som husbyggere hvis eg seie det høgt, og press e ikkje mi sterkaste sia om dagen.

Samtidig e det jo på grunn av Rampevilla at denne bloggen finns, og det hadde jo vært merkeligt om der aldri va ein form for udvikling?!

Derfor har eg bestemt meg for å sei det nå. På et eller aent tidspunkt må det ud uansett. Eg har bestemt meg:

Me har fått tegningene!!

Og de e nesten perfekte!!

FINT??!!!! 🙂

Eg har lovt at eg ska fortella om alle problemene så oppstår onnaveis, og det har eg tenkt å holda. Når eg lovte det, hadde eg vel ikkje tenkt at problemene sko begynna på dette stadiet…… Selve husbyggingå går jo faktisk foreløpig på togskinner, men det kan selvfølgeligt ha någe med at me ikkje har begynt å bygga ennå? Møje muligt.

Eg, derimot, har ingen togskinner onna beinå så vidt eg kan se. Her e dårr hålka. Men det e dessverre og ein del av historien.

Der e mange i min situasjon. Eg vett at eg ikkje e den fyste så har gått på ein smell. Og heilt sikkert ikkje den siste heller! Og når eg fekk avkrefta ME og kreft, visste eg at der e store sjanser for at dette går øve på et tidspunkt. Det e jo bare stress, liksom….. Kroppen og psyken forlange en pause. Sånn e det….

Me tar det sånn så det e, jobbe oss sakte men sikkert framøve, litt i blinde for min del, og så kan det tenkas at det tar litt lenger tid enn me planla i tomtekjøps-rusen.

Og «tid» e vel det essensielle her. Det e jo på grunn av tidsklemma og tidspress øve lang tid at eg har havna i den tyfonen eg befinne meg i. Verden går for fort for meg, har eg konstatert. Eg satse på innleggelse uden returbillett, hvis der bler søndagsåpne butikker. Det e nok dråben for meg.

Hadde eg visst at eg klarte å ver der i merr enn to timer og ett kvarter, uden urban-abstinenser, så hadde eg heller kjøpt et lide tømmerhus i ein skog i Telemark. Et lide koseligt hus, uden TV og internett. Bare sol, gras og trer, og grønnsåbe-lukt. Ingen insekter eller hoggorm, selvfølgeligt! Bare velstand. Der tror eg at tidsbegrepet hadde fått ein aen lyd. Heilt te eg møtte veggen der og. Av kjedsomhet.

Nei, ein middelvei e vel å ta tag i det me har, og bruga litt merr tid på det, sånn at det blir lystbetont. Eg trenge ikkje ennå et «MÅ»-prosjekt.

«Slow-villa» passe meg ganske godt.